تو بیا ای یار دیرین، تو بیا ای شور شیرینکه به صحراها دریاها بباریمتو بیا ای باد و باران، به تن خشک خیابانشاخه ای از باغ فرداها بکاریمتو بیا با هم دوباره، در شب سرخ ستارهآسمانی از کبوترها بپاشیمتو بیا

هله عاشقان بکوشید که چو جسم و جان نمانددلتان به چرخ پرد چو بدن گران نمانددل و جان به آب حکمت ز غبارها بشوییدهله تا دو چشم حسرت سوی خاکدان نماند نه که هر چه در جهانست نه که عشق جان آنستجز عشق هر چه بین

به زندگی لبخند بزن
زندگی بیرحم تر از آن است که بخواهی سخت بگیری
لبخند تو ساختار زندگی را به دلخواهت خواهد ساخت

کاش می شد این حجم از عشق و محبتی که در دلم می جوشد به تمام آدم هایی که میتوانند دریافت کنند، هدیه دهم. کاش میشد همه ی آدم ها به آرامش رسند. وقتی لبخندم دلی را زنده می کند؛ حرفهایم دانه ای را در دلی خس

گاهی حضور کسی تمام لحظاتت را پر از رنگ میکند، پر از حس خوب، حس ماندن و ساختن. حسی که حتی عبور پابرهنه او از کوچه پس کوچه های ذهنت ، لبخند را به لبانت هدیه می دهد. هدیه ای ارزشمند که در زمانی متفاوت و با حسی متفاوت به تو داده میشود؛ متفاوت از این نظر که آن هدیه را فقط میتوانی حسش کنی و تو نمی دانی با آن چه کار کنی... و همچنان تاثیرش همچو لبخندی زیبا بر لبانت نقش می بندد.

تحلیل و شناخت زوایای مختلف رفتاری و عملکردی خود، امری سخت ولی دست یافتنی است. تجربیات فرد در تعامل با سایر افراد و محیط پیرامون، واکنش هایی که در شرایط مختلف از وی سر زده، موفقیت ها و شکست ها و... همه

بیابان هم که باشی حسین علیه السلام آبادت می کند.

بی تفاوت شدن: عکس العملی است در برابر کارهایی که گنجایش ظرف تحمل پذیری رفتارهای نامناسب را پر می کند. و به بیانی بهتر، سلاحی است برای آزاد کردن آن بخش از دلت که برای یکی جانانه می تپد ولی بارها و باره

در گذر سریع ساعت ها، روزها و ماه ها، لحظاتی وجود دارد که باعث اصطکاک می شوند و انرژی تو را کمتر از قبل می کنند. ماهیت این دنیا همین است. در این میان آنچه اهمیت دارد، تجربه ی حجم انبوهی از حس خوب است تا تو بتوانی عشق را تجربه کنی و این لطف خداوند متعال است. پناهگاهی امن و دوست داشتنی. مامنی که مطمئنی پس از این همه اصطکاک روزمره دوباره در آن جان خواهی گرفت.